Deli

Aytalen · 01-24-2010

Çobanın biri koyunlarını otlatıyormuş. Yorulmuş, matarasını açmış, tam su içmek üzereyken karşısına aksakallı, nur yüzlü bir ihtiyar çıkmış. "Oğul, varsa bir parça da bana su verir misin" demiş.
Çoban bakmış ki sadece bir yudumluk su var. Yine de aksakallı ihtiyara uzatmış. İhtiyar suyu içtikten sonra: "Şimdi, doğru köyüne dön. Birazdan yağmur yağacak. Ve yağmurdan ıslanan herkes delirecek" demiş.
Çoban hemen köye dönmüş. O sırada köy meydanında büyük bir düğün varmış. Köyün önde gelenlerine durumu anlatmış. Tabii ki, hiç kimse çobana inanmamış. Birden yağmur başlamış.
Çoban, yağmur dininceye kadar bir ağaç kovuğundaymış. Sonra tekrar köy meydanına gitmiş. Bir de ne görsün! Herkes elleriyle değil, ayaklarıyla yemek yiyor, üzerindekileri parçalıyor, altlarına pisliyor.
Çoban anlamış ki, bütün köy halkı delirmiş. Ne yapacağını düşünmeye başlamış. O sırada köylüler onu fark etmişler. Çobanın davranışları onlara hiç normal gelmemiş. Hemen bir yere kapatmışlar, üstüne de
"Köyün Delisi" yazmışlar.

Değerli dostlarım!

Bu hikâyeyi okuduktan sonra aklımıza şu soruların takılabilmesi olasıdır:

1- Paylaşmanın önemi, getirileri nelerdir?

2- İnsanları nasıl değerlendiriyoruz?

3- Herkese inanmak zorunlu mu?

4- Biz olaylara nasıl bakıyoruz?

5- Gerçekler karşısında nasıl davranabiliyoruz?

6- Deli kim?

İsterseniz, şimdi beraberce düşünelim bu konularda. Önce, paylaşmanın yararlarından başlayalım.

Evet, paylaşım gerçekten çok önemli. Ama herkese kolay kolay nasip olmuyor. Bu kavramın zihinsel, duygusal ve bedensel gelişimde hayati bir rol oynadığının farkındayız. Evren gibi sonsuz ve sınırsız olmamız gerekirken kendimizi kurallara boğulmuş, kısır, şekilciliğe uyan bir ortamın içinde bulmak ve yaşamak neden?

Paylaşımın sevgi ile birleşmesi en kolay ve hızlı yol oluyor. Ancak, tepkilerin bol olduğu ortamda, menfaatlerin çatıştığı kurtlar sofrasında, kısacası beşeri ilişkilerde geçerliliğini pek koruyamadığını görüyoruz. Dolayısıyla, bu duygu bir dengenin tesis edilmesi ile işlerlik kazanıyor, diyebiliriz.

Paylaşımın derin boyutlarda olanı var. Bu, maddi anlamda olduğu gibi mana yönünde de olabilir. Bir insanın yükünü alırsınız, bunun adı “paylaşım” dır. Mesela mistisizmde acı bir haberin (ölüm gibi) tek bir kişi değil, birçok kişi tarafından açıklanmasının altında yatan sebep bu. Yani sistem, olumsuz bir olayda dahi paylaşımı öngörüyor.

Keza, ehli; inandığı/güvendiği, kendini dağıtmayacak bir dostunun omuzlarına öyle bir yük yükler ki, o kişi gıkını bile çıkarmadan yaşamına devam eder. Ancak, bu ağırlığın nereden geldiğini de iyi bilir. Toplum ise böyle bir oluşun asla bilincinde olamaz.

Haddimizi aşarak bazı noktalara girmeyelim, ayrılık/ikilik duygusu ile yaşayanları, Allah Resulü’nün deyimiyle ‘uyuyanları’ uyandırmayalım. Onların uyumaları gerekir; çünkü var oluş gayeleri bu neden üzerine kurulmuştur. Ayrıca uyuyanlar olacak ki, uyanık olanlar fark edilebilsin. Uyanmak hususunda niyet kadar, insanın kalitesi de önemli.

Dileyen, hadiste geçen “uyku” sözcüğündeki halin ne olduğunu bilir, uyarıyı dikkâte alır, mührü parçalar ve uyanır.

Varlıksız yani beklentisiz bir paylaşımın bedene ve ruha verdiği enerji insanı rahatlatır. Hayata olumlu bakan duygularımız canlandığı gibi, manaya olan yatkınlığımız da hiç kuşkusuz artar. Stres ve acıya karşı da panzehir görevini üstlenir.

Hikâyeyi analiz ederek soruların yanıtlarını vermeye devam edelim:

Çobandan su talebinde bulunan kişinin yetişkin, ihtiyar ve ihtiyaç sahibi olması, karşısındakinin saygı ve sevgi duygularının harekete geçmesine, ona daha sıcak bakmasına sebep olmuştur diyebiliriz. Şayet su isteyen ihtiyar değil de genç biri olsaydı, onun sözlerini dinlemedeki kararlılık herhalde bu kadar güçlü olmayacaktı.

Diğer taraftan, her ihtiyara inanmak gibi bir düşünce de mantıklı olamaz. (Bu, o kişiye saygısızlık yapmak anlamına gelmemeli.) Birilerinin, yaşlı ve yetişkin de olsa onu içine sindirmesi beklenir. Bu koşul, insanın fıtratı gereğidir. Dikkât ederseniz, biz önümüze gelen her ihtiyara bir şey vermiyor, sert ve acımasız olabiliyoruz. Yani bir anlamda verme koşulları, bizdeki acıma ve güven duygusu ile doğrudan ilgili.

Kısacası, burada ihtiyarın verdiği güven ve telkin çok önemli. Genç çobanın üzerinde bu izlenimi bırakmış olmalı ki, sözü dikkâte alınmış. Sizin de fark edeceğiniz gibi, onun bir de keramet yanı bulunuyor. Ama aynı şeyleri çoban için söylemek mümkün değil. Zira, o sözünü topluma geçiremiyor. Yani halkla ilişkilerini derinleştiremiyor. Bir yerde, genç olanla yetişkin arasındaki fark da burada ortaya çıkıyor. Köylüler de çobanı anlamak için hiçbir çaba göstermiyorlar. Çünkü onu dinlemiyor ve bir yere kapatıyorlar.

Hikâyeden çıkan sonuç şu: Toplumsal yaşamda bu tip olayların inanç zafiyeti nedeniyle şimdiye kadar olumlu bir görüntü vermediğini görüyor ve ne tür zaaflar doğurabileceğini bilemiyoruz. Esasen, bunu anlamak için az da olsa basiret sahibi olmak, karşıdakinin İlahi güçlerle donandığını bilip bu bilinçle hareket etmek, kısacası bu performans kriterlerini az da olsa göstermek yani bir anlamda inanmak/teslim olmak şart. Belki o zaman kimlerin akıllı/sapık ya da deli olduğu fark edilir.

italyan · 01-24-2010

Hatırladığım kadarıyla bu hikaye biraz daha farklıydı.

Geçmiş zaman krallarından birine bir rüya anlatılır. Rüyanın yorumuna göre yakın zamanda müthiş yağmurlar yağacak ve bu yağmurlardan içen herkes delirecek. Kral ve veziri çözüm bulmakta gecikmezler. Dev bir depo yaptırırlar. Orada ihtiyaçları olan suyu biriktirirler. Gerçekten de bir süre sonra delirten yağmurlar yağar. O yağmur sularından içen herkes delirir.İçmeyen, etkilenmeyen sadece kral ve veziri kalmıştır. Fakat halk kendilerindeki değişikliğin farkına varmadıkları gibi aralarında konuşmaya başlamışlar.
“Kral ve vezirinde bir anormallik var. Galiba bunlar delirdiler. Bizi deli insanlar idare edecek değil ya?En iyisi biz bunları devirelim.”
Kral ve veziri bakmışlar ki krallık elden gidecek, "Bari bizde bunların içtiği sudan içelim de aradaki farkı fark etmesinler” diyerek ortama ayak uydurmuşlar.Ta ki koltuk elden gitmesin.

"Deli kim ?" sorusuna cevap vermek gerekirse.Deli topluma ayak uydurmayan kişidir.

**cerden35** · 01-24-2010

İnce mesajlar veren güzel bir paylaşım...Teşekkürler Aytalen..

**°¤»MeczuP«¤°** · 01-24-2010

6- Deli kim?

Ben burda kaldım sayın adminim beni aydınlatırmısın

Aytalen · 05-26-2010

Alıntı:

MeczuP´isimli üyeden Alıntı

6- Deli kim?

Ben burda kaldım sayın adminim beni aydınlatırmısın

Mekan ve kişilere göre o deli sürekli değişiyor belli değil

Konu Bilgileri
	Konu Başlığı Deli	Konudaki Cevap Sayısı 4
	Şuan Bu Konuyu Görüntüleyenler	Görüntülenme Sayısı 141

01-24-2010	#1
Aytalen Banned Üyelik tarihi: Jun 2008 Mesajlar: 4.018 Tecrübe Puanı: 0 Rep Puanı : 107 Rep Derecesi : Ettigi Tesekkür: 4154 Aldigi Tesekkür: 2318	Deli Çobanın biri koyunlarını otlatıyormuş. Yorulmuş, matarasını açmış, tam su içmek üzereyken karşısına aksakallı, nur yüzlü bir ihtiyar çıkmış. "Oğul, varsa bir parça da bana su verir misin" demiş. Çoban bakmış ki sadece bir yudumluk su var. Yine de aksakallı ihtiyara uzatmış. İhtiyar suyu içtikten sonra: "Şimdi, doğru köyüne dön. Birazdan yağmur yağacak. Ve yağmurdan ıslanan herkes delirecek" demiş. Çoban hemen köye dönmüş. O sırada köy meydanında büyük bir düğün varmış. Köyün önde gelenlerine durumu anlatmış. Tabii ki, hiç kimse çobana inanmamış. Birden yağmur başlamış. Çoban, yağmur dininceye kadar bir ağaç kovuğundaymış. Sonra tekrar köy meydanına gitmiş. Bir de ne görsün! Herkes elleriyle değil, ayaklarıyla yemek yiyor, üzerindekileri parçalıyor, altlarına pisliyor. Çoban anlamış ki, bütün köy halkı delirmiş. Ne yapacağını düşünmeye başlamış. O sırada köylüler onu fark etmişler. Çobanın davranışları onlara hiç normal gelmemiş. Hemen bir yere kapatmışlar, üstüne de "Köyün Delisi" yazmışlar. Değerli dostlarım! Bu hikâyeyi okuduktan sonra aklımıza şu soruların takılabilmesi olasıdır: 1- Paylaşmanın önemi, getirileri nelerdir? 2- İnsanları nasıl değerlendiriyoruz? 3- Herkese inanmak zorunlu mu? 4- Biz olaylara nasıl bakıyoruz? 5- Gerçekler karşısında nasıl davranabiliyoruz? 6- Deli kim? İsterseniz, şimdi beraberce düşünelim bu konularda. Önce, paylaşmanın yararlarından başlayalım. Evet, paylaşım gerçekten çok önemli. Ama herkese kolay kolay nasip olmuyor. Bu kavramın zihinsel, duygusal ve bedensel gelişimde hayati bir rol oynadığının farkındayız. Evren gibi sonsuz ve sınırsız olmamız gerekirken kendimizi kurallara boğulmuş, kısır, şekilciliğe uyan bir ortamın içinde bulmak ve yaşamak neden? Paylaşımın sevgi ile birleşmesi en kolay ve hızlı yol oluyor. Ancak, tepkilerin bol olduğu ortamda, menfaatlerin çatıştığı kurtlar sofrasında, kısacası beşeri ilişkilerde geçerliliğini pek koruyamadığını görüyoruz. Dolayısıyla, bu duygu bir dengenin tesis edilmesi ile işlerlik kazanıyor, diyebiliriz. Paylaşımın derin boyutlarda olanı var. Bu, maddi anlamda olduğu gibi mana yönünde de olabilir. Bir insanın yükünü alırsınız, bunun adı “paylaşım” dır. Mesela mistisizmde acı bir haberin (ölüm gibi) tek bir kişi değil, birçok kişi tarafından açıklanmasının altında yatan sebep bu. Yani sistem, olumsuz bir olayda dahi paylaşımı öngörüyor. Keza, ehli; inandığı/güvendiği, kendini dağıtmayacak bir dostunun omuzlarına öyle bir yük yükler ki, o kişi gıkını bile çıkarmadan yaşamına devam eder. Ancak, bu ağırlığın nereden geldiğini de iyi bilir. Toplum ise böyle bir oluşun asla bilincinde olamaz. Haddimizi aşarak bazı noktalara girmeyelim, ayrılık/ikilik duygusu ile yaşayanları, Allah Resulü’nün deyimiyle ‘uyuyanları’ uyandırmayalım. Onların uyumaları gerekir; çünkü var oluş gayeleri bu neden üzerine kurulmuştur. Ayrıca uyuyanlar olacak ki, uyanık olanlar fark edilebilsin. Uyanmak hususunda niyet kadar, insanın kalitesi de önemli. Dileyen, hadiste geçen “uyku” sözcüğündeki halin ne olduğunu bilir, uyarıyı dikkâte alır, mührü parçalar ve uyanır. Varlıksız yani beklentisiz bir paylaşımın bedene ve ruha verdiği enerji insanı rahatlatır. Hayata olumlu bakan duygularımız canlandığı gibi, manaya olan yatkınlığımız da hiç kuşkusuz artar. Stres ve acıya karşı da panzehir görevini üstlenir. Hikâyeyi analiz ederek soruların yanıtlarını vermeye devam edelim: Çobandan su talebinde bulunan kişinin yetişkin, ihtiyar ve ihtiyaç sahibi olması, karşısındakinin saygı ve sevgi duygularının harekete geçmesine, ona daha sıcak bakmasına sebep olmuştur diyebiliriz. Şayet su isteyen ihtiyar değil de genç biri olsaydı, onun sözlerini dinlemedeki kararlılık herhalde bu kadar güçlü olmayacaktı. Diğer taraftan, her ihtiyara inanmak gibi bir düşünce de mantıklı olamaz. (Bu, o kişiye saygısızlık yapmak anlamına gelmemeli.) Birilerinin, yaşlı ve yetişkin de olsa onu içine sindirmesi beklenir. Bu koşul, insanın fıtratı gereğidir. Dikkât ederseniz, biz önümüze gelen her ihtiyara bir şey vermiyor, sert ve acımasız olabiliyoruz. Yani bir anlamda verme koşulları, bizdeki acıma ve güven duygusu ile doğrudan ilgili. Kısacası, burada ihtiyarın verdiği güven ve telkin çok önemli. Genç çobanın üzerinde bu izlenimi bırakmış olmalı ki, sözü dikkâte alınmış. Sizin de fark edeceğiniz gibi, onun bir de keramet yanı bulunuyor. Ama aynı şeyleri çoban için söylemek mümkün değil. Zira, o sözünü topluma geçiremiyor. Yani halkla ilişkilerini derinleştiremiyor. Bir yerde, genç olanla yetişkin arasındaki fark da burada ortaya çıkıyor. Köylüler de çobanı anlamak için hiçbir çaba göstermiyorlar. Çünkü onu dinlemiyor ve bir yere kapatıyorlar. Hikâyeden çıkan sonuç şu: Toplumsal yaşamda bu tip olayların inanç zafiyeti nedeniyle şimdiye kadar olumlu bir görüntü vermediğini görüyor ve ne tür zaaflar doğurabileceğini bilemiyoruz. Esasen, bunu anlamak için az da olsa basiret sahibi olmak, karşıdakinin İlahi güçlerle donandığını bilip bu bilinçle hareket etmek, kısacası bu performans kriterlerini az da olsa göstermek yani bir anlamda inanmak/teslim olmak şart. Belki o zaman kimlerin akıllı/sapık ya da deli olduğu fark edilir. Share Share this post on Digg Del.icio.us Technorati Twitter

01-24-2010	#2
italyan Banned Üyelik tarihi: Jul 2008 Nerden: Enerji Santrali Mesajlar: 1.302 Tecrübe Puanı: 0 Rep Puanı : 12 Rep Derecesi : Ettigi Tesekkür: 365 Aldigi Tesekkür: 601	--->: Deli Hatırladığım kadarıyla bu hikaye biraz daha farklıydı. Geçmiş zaman krallarından birine bir rüya anlatılır. Rüyanın yorumuna göre yakın zamanda müthiş yağmurlar yağacak ve bu yağmurlardan içen herkes delirecek. Kral ve veziri çözüm bulmakta gecikmezler. Dev bir depo yaptırırlar. Orada ihtiyaçları olan suyu biriktirirler. Gerçekten de bir süre sonra delirten yağmurlar yağar. O yağmur sularından içen herkes delirir.İçmeyen, etkilenmeyen sadece kral ve veziri kalmıştır. Fakat halk kendilerindeki değişikliğin farkına varmadıkları gibi aralarında konuşmaya başlamışlar. “Kral ve vezirinde bir anormallik var. Galiba bunlar delirdiler. Bizi deli insanlar idare edecek değil ya?En iyisi biz bunları devirelim.” Kral ve veziri bakmışlar ki krallık elden gidecek, "Bari bizde bunların içtiği sudan içelim de aradaki farkı fark etmesinler” diyerek ortama ayak uydurmuşlar.Ta ki koltuk elden gitmesin. "Deli kim ?" sorusuna cevap vermek gerekirse.Deli topluma ayak uydurmayan kişidir. Share Share this post on Digg Del.icio.us Technorati Twitter

01-24-2010	#3
cerden35 Madalyalı Üye Üyelik tarihi: Jan 2009 Nerden: İZMİR Mesajlar: 2.145 Tecrübe Puanı: 25 Rep Puanı : 15 Rep Derecesi : Ettigi Tesekkür: 3966 Aldigi Tesekkür: 980	--->: Deli İnce mesajlar veren güzel bir paylaşım...Teşekkürler Aytalen.. Share Share this post on Digg Del.icio.us Technorati Twitter

01-24-2010	#4
°¤»MeczuP«¤° Madalyalı Üye Üyelik tarihi: Dec 2008 Nerden: __İsTanBuL__ Mesajlar: 2.669 Tecrübe Puanı: 30 Rep Puanı : 15 Rep Derecesi : Ettigi Tesekkür: 1703 Aldigi Tesekkür: 1466	--->: Deli 6- Deli kim? Ben burda kaldım sayın adminim beni aydınlatırmısın Share Share this post on Digg Del.icio.us Technorati Twitter

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)

Seçenekler	Arama
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder	Arama: Gelişmiş arama yap
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç