_Burak_

Vaktiyle “tarikat”lardan birine “intisab” edip, “tasavvuf” alanında ilerlemek isteyen derviş, “nefisle mücadele makamı”nın sonuna gelir... Meşrebin usulünce bundan sonra her türlü “süs”ten, “gösteriş”ten arınacak, “varlık”tan vazgeçecektir... Fakat iş yamalı bir hırka giymekten ibaret değildir... Her türlü görünür süslerden de arınması gereklidir... Saç, sakal, bıyık, kaş, ne varsa hepsinden!.. Derviş, usule uygun hareket eder, soluğu “berber”de alır...
“Vur usturayı berber efendi” der!..
Berber “derviş”in saçlarını kazımaya başlar... Derviş aynada kendini takip etmektedir. Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştır... Berber, tam diğer tarafa usturayı vuracakken; bıçkın mı bıçkın bir kabadayı girer içeri...
Doğruca dervişin yanına gider; başının kazınmış kısmına okkalı bir tokat atarak;
“Kalk bakalım kabak, kalk da tıraşımızı olalım” diye kükrer.
Dervişlik bu...
Sövene dilsiz, vurana elsiz gerek.
Kaideyi bozmaz derviş.
Ses çıkarmaz, usulca kalkar yerinden!.. Berber mahcup, fakat korkmuştur.
Ses çıkaramaz.
Kabadayı koltuğa oturur, berber tıraşa başlar.
Fakat küstah kabadayı, tıraş esnasında da sürekli aşağılar dervişi, alay eder:
“Kabak aşağı, kabak yukarı!”
Nihayet tıraş biter, kabadayı dükkândan çıkar. Henüz birkaç metre gitmiştir ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı hızla üzerine gelir...
Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalakalır... Derken, araba gelir, ona çarpar. Kabadayı oracığa yığılır, kalır.
Ölmüştür.
Görenler, çığlığı basar!..
Berber ise şaşkın!.. Bir manzaraya, bir dervişe bakar!..
Gayri ihtiyarî sorar;
“Biraz ağır olmadı mı derviş efendi?”
Derviş, mahzun, cevap verir:
“Vallahi gücenmedim ona!.. Hakkımı da helal etmiştim!.. Gel gör ki;
Kabağın da bir sahibi var!..
O gücenmiş olmalı!”

eagle33

çok güzelmiş eline sağlık