agate

Gerçek kendi’mizi ne sıklıkta ve ne kadar gösterebiliyoruz sevdiklerimize.

Biz ne kadar karşılaşabiliyoruz gerçek kendi’mizle?

Daha az kendi’lerimiz, daha çok kendi’lerimiz, bazen bir romandan ya da etkilendiğimiz bir filmden ödünç aldığımız geçici kendi’lerimiz, dış dünyadan korunmamızı sağladığına inandığımız sıradan kendi’lerimiz arasında gerçeğini görsek tanıyabilir miyiz artık?

Hepsi de gizlenmek, korunmak ve kendimizi savunmak için kullandığımız, ama zamanla üzerimize yapışan, gerçek kendi’mize ulaşmamızı zorlaştıran, tenimizle uyum sağlamış gibi görünen maskeler değil mi?

Neden bu kadar korkuyoruz gerçek kendi’mizden? Önce dış dünyadan, sonra kendimizden bile esirgediğimiz gerçek kendi’mizin, en mahrem özlemlerimizi, en gizli kapaklı arzularımızı yüzümüze haykıracağından mı korkuyoruz?

Hayatımızın ne kadar sıkıcı olduğunu farketme ihtimali mi bizi tedirgin eden?

Fark edersek, hayatın sıradanlığını sarsmak isteyebiliriz belki de!

Gerçek kendi’mizin bizi yoldan çıkarmasından mı ürküyoruz?

“Sen beni çok yanlış tanımışsın” deriz bazen birilerine, yanlış tanıdıkları hangi kendi’mizdir kimbilir? Dış dünyaya sunduğumuz geçici kendi’lerimizi biz bile unutup şaşırıyor olamaz mıyız? Yanlış anlaşılmalar, yanlış anlamalar, çelişkiler, yaralanmalar, haksızlığa uğradığımızı düşünmeler, hep gerçek olmayan kendi’lerimize yabancılaşmaktan olamaz mı?

Bazen bir zaman, bir yerde, çok duyarsız davrandığımız iddia edilir, inanmamakta direniriz, bize öyle gelmez, belli belirsiz bir şeyler hatırlarız ama, hiç de incittiğimiz tarafın direttiği gibi sert ve kırıcı görünmez bize, yerine göre edindiğimiz geçici kendi’lerimizin, doğamıza aykırı davranışlarını bünyemiz kabul etmek istemez çünkü.

Korunmak için taktığımız maskeler, bizi ne kadar korunmasız bırakıyor aslında...

Ünlü ingiliz şair Ted Hughes, genç yaşta intihar eden şair ve yazar eşi Sylvia Plath’ın gerek kişisel yaşantısında, gerekse yazdıklarında çok maskeli bir kişi olduğunu söyler. Hughes, eşi için, ” Plath’ın gerçek kendisi, ölümünden üç yıl önce yazdıklarında ancak bir an için kendini göstermişti, -önünde sonunda, evlendiğim, birlikte yaşadığım ve iyi tanıdığım kendisini- o kısacık anda, bir koridordan dışarı çıkarken söylediği üç dizede işittiğimde, her zaman olması gerektiğini duyumsadığım şeyin, şimdi olmaya başladığını; onun gerçek kendisinin, gerçek ozanın, artık kendisi için konuşacağını, o noktaya dek sözcükleri tekeline almış olan ikincil yapay kendi’lerini silkeleyip atacağını anladım; dilsiz birinin ansızın dile gelmesi gibi bir şeydi bu”, der.

İnsanın gerçek kendi’siyle ayrılmamak üzere buluşması, Sylvia Plath gibi şiirlerini kanıyla yazmış bir şair için bile zor olabiliyor.

Ama bu uğurda yapılacak her yolculuk, buna değecek keşiflerde bulunmamızı sağlar bence.

İnsanın gerçek kendi’sinin sadece kendisi için konuşmasını kim istemez ki?
alıntı