Bağışla özgürleş....

**angeldream** · 10-17-2008

“Onu affetmelisin” dedim arkadaşıma, “yoksa bu öfkenin altında ezileceksin..” “Tabii ki affetmeyeceğim” dedi, “bana yaptıklarını nasıl unuturum..”

Yolumuzu en çok tıkayan duygulardan biri kızgınlık, öfke ve affedememedir. Birinin bize yaptığı bir davranış, söylediği bir söz yüreğimizde öyle derin bir iz bırakır ki, o kişiyi affetmek bi yana sözel ya da davranışsal bir cevap vermek, fiziksel bir zarar vermek hatta boğazına yapışmak isteriz. Bunu hakedecek ne yapmışızdır anlamayız, nasıl olmuş da bize bunu yapmıştır bilmeyiz.. İçimizde ciddi miktarda öfke birikmiştir ve günbegün çoğalmaktadır..

Affetmenin bence iki boyutu var: Birincisi maruz kaldığımız her ne ise illa ki onu hak edip etmediğimizi düşünmek.. Olayları haklılık ya da haksızlığa bağlamaya bayılırız, “ama bunu hakedecek ne yaptım” deriz. Oysa ki o kişinin bizim hayatımızda olmasının, o davranışta bulunmasının bir nedeni vardır; onu anlamaya / dersimizi görmeye çalışmak yerine haksızlığa uğradığımızı savunmak daha kolaydır. Halbuki olan olmuş gitmiştir, bundan sonrası olana yüklediğimiz anlamdır. Üzülür, kızar, öfkelenir, bazen de hınç alma arzusuyla yanıp tutuşuruz.

İkinci yanı ise affetmenin karşımızdaki ile alakalı olduğunu düşünmektir. Oysa affetmek doğrudan affedenle ilgilidir, affedilenle dolaylı bir ilgisi vardır. Affedenle ilgisi, insanların özünü anlamakla ilgili tanrısal bir eylem olmasıdır. Affetmeye karar verdiğimizde Tanrı’nın ışığının ve sevgisinin o olay üstüne çalışmasına izin vermiş oluruz. Affetmek demek karşımızdakinin suçlarını bağışlamak, karşımızdakini haklı bulmak demek değildir. Yapılanı artık doğru bulmak anlamına gelmez ve bağışlanan ile yeniden ilişki kurmayı da gerektirmez. Sadece, artık onun neden olduğu acı duygusu ile yanmak istemediğimiz anlamına gelir. Kendimizi öfkenin esaretinden kurtarmak ve özgürleşmek için karşımızdakini affetmeliyiz. Yoksa sürekli bir yargılama içinde olmaktan kendimizi kurtaramayız ve bu da bizi kendimizi de affetmeme ve yargılamaya götürür. İnsanları yargılamayıp bağışlayabildiğimizde ise kendimizi de yargılamaz ve bağışlarız; özgürlüğe doğru adım atmış oluruz. Böylece olayın ve yapılanın içinden çıkmak bataklıktan çıkmak kadar rahatlatıcı ve huzur verici etki yaratır. Hissedilen acı / keder ortadan kaybolur. Karşımızdaki sadece bir insandır artık ve onun bize kazandırdığı dersi net olarak algılar ona teşekkür ederiz. Bağışlama süreci tamamlanmış ve yararımıza son bulmuş olur. Özgürlüğe doğru ilerleyen yolumuzda bir engeli daha geçmiş ve dinginliği yakalamış oluruz.

Affetmeyi anlayıp yaşamaya başladığımızda ikinci aşamaya geçmiş oluruz. Bu aşama ise bağışlamanın ortadan kalktığı sürecin başlamasıdır. Bağışlama gereği hissetmediğimiz bu nokta ise farkındalığın bilgeliğe dönüştüğü noktadır. O noktadaysa sadece sevgi enerjisi hissedilir.

Bugüne kadarki yaşantımda bağışlayamadığım ve bende iz bırakan her olayı, herkesi ve kendimi bağışlamaya niyet ediyorum...

Sevgimle kucaklarım...

**maviay** · 10-17-2008

evet bağışlamak çok önemli.teşekkürler sevgiler.

**kuzu** · 10-17-2008

dıştan bağışladım derizde. içimizde

**deniz_35** · 10-17-2008

ewet çok doğruu bi konu ama bazı yaşanalar doğrultusunda bağışlanamıyoolar ama bağışlamakda bi büyüklüktür

Konu Bilgileri
	Konu Başlığı Bağışla özgürleş....	Konudaki Cevap Sayısı 3
	Şuan Bu Konuyu Görüntüleyenler	Görüntülenme Sayısı 101

10-17-2008	#1
angeldream Üye Üyelik tarihi: Jul 2008 Mesajlar: 18 Tecrübe Puanı: 0 Rep Puanı : 10 Rep Derecesi : Ettigi Tesekkür: 0 Aldigi Tesekkür: 1	Bağışla özgürleş.... “Onu affetmelisin” dedim arkadaşıma, “yoksa bu öfkenin altında ezileceksin..” “Tabii ki affetmeyeceğim” dedi, “bana yaptıklarını nasıl unuturum..” Yolumuzu en çok tıkayan duygulardan biri kızgınlık, öfke ve affedememedir. Birinin bize yaptığı bir davranış, söylediği bir söz yüreğimizde öyle derin bir iz bırakır ki, o kişiyi affetmek bi yana sözel ya da davranışsal bir cevap vermek, fiziksel bir zarar vermek hatta boğazına yapışmak isteriz. Bunu hakedecek ne yapmışızdır anlamayız, nasıl olmuş da bize bunu yapmıştır bilmeyiz.. İçimizde ciddi miktarda öfke birikmiştir ve günbegün çoğalmaktadır.. Affetmenin bence iki boyutu var: Birincisi maruz kaldığımız her ne ise illa ki onu hak edip etmediğimizi düşünmek.. Olayları haklılık ya da haksızlığa bağlamaya bayılırız, “ama bunu hakedecek ne yaptım” deriz. Oysa ki o kişinin bizim hayatımızda olmasının, o davranışta bulunmasının bir nedeni vardır; onu anlamaya / dersimizi görmeye çalışmak yerine haksızlığa uğradığımızı savunmak daha kolaydır. Halbuki olan olmuş gitmiştir, bundan sonrası olana yüklediğimiz anlamdır. Üzülür, kızar, öfkelenir, bazen de hınç alma arzusuyla yanıp tutuşuruz. İkinci yanı ise affetmenin karşımızdaki ile alakalı olduğunu düşünmektir. Oysa affetmek doğrudan affedenle ilgilidir, affedilenle dolaylı bir ilgisi vardır. Affedenle ilgisi, insanların özünü anlamakla ilgili tanrısal bir eylem olmasıdır. Affetmeye karar verdiğimizde Tanrı’nın ışığının ve sevgisinin o olay üstüne çalışmasına izin vermiş oluruz. Affetmek demek karşımızdakinin suçlarını bağışlamak, karşımızdakini haklı bulmak demek değildir. Yapılanı artık doğru bulmak anlamına gelmez ve bağışlanan ile yeniden ilişki kurmayı da gerektirmez. Sadece, artık onun neden olduğu acı duygusu ile yanmak istemediğimiz anlamına gelir. Kendimizi öfkenin esaretinden kurtarmak ve özgürleşmek için karşımızdakini affetmeliyiz. Yoksa sürekli bir yargılama içinde olmaktan kendimizi kurtaramayız ve bu da bizi kendimizi de affetmeme ve yargılamaya götürür. İnsanları yargılamayıp bağışlayabildiğimizde ise kendimizi de yargılamaz ve bağışlarız; özgürlüğe doğru adım atmış oluruz. Böylece olayın ve yapılanın içinden çıkmak bataklıktan çıkmak kadar rahatlatıcı ve huzur verici etki yaratır. Hissedilen acı / keder ortadan kaybolur. Karşımızdaki sadece bir insandır artık ve onun bize kazandırdığı dersi net olarak algılar ona teşekkür ederiz. Bağışlama süreci tamamlanmış ve yararımıza son bulmuş olur. Özgürlüğe doğru ilerleyen yolumuzda bir engeli daha geçmiş ve dinginliği yakalamış oluruz. Affetmeyi anlayıp yaşamaya başladığımızda ikinci aşamaya geçmiş oluruz. Bu aşama ise bağışlamanın ortadan kalktığı sürecin başlamasıdır. Bağışlama gereği hissetmediğimiz bu nokta ise farkındalığın bilgeliğe dönüştüğü noktadır. O noktadaysa sadece sevgi enerjisi hissedilir. Bugüne kadarki yaşantımda bağışlayamadığım ve bende iz bırakan her olayı, herkesi ve kendimi bağışlamaya niyet ediyorum... Sevgimle kucaklarım... Share Share this post on Digg Del.icio.us Technorati Twitter

10-17-2008	#2
maviay Tecrübeli Üye Üyelik tarihi: Jul 2008 Mesajlar: 430 Tecrübe Puanı: 8 Rep Puanı : 10 Rep Derecesi : Ettigi Tesekkür: 0 Aldigi Tesekkür: 12	--->: Bağışla özgürleş.... evet bağışlamak çok önemli.teşekkürler sevgiler. Share Share this post on Digg Del.icio.us Technorati Twitter

10-17-2008	#3
kuzu Master Üye Üyelik tarihi: Jul 2008 Mesajlar: 615 Tecrübe Puanı: 10 Rep Puanı : 12 Rep Derecesi : Ettigi Tesekkür: 0 Aldigi Tesekkür: 29	--->: Bağışla özgürleş.... dıştan bağışladım derizde. içimizde Share Share this post on Digg Del.icio.us Technorati Twitter

10-17-2008	#4
deniz_35 Aktif Üye Üyelik tarihi: Aug 2008 Mesajlar: 89 Tecrübe Puanı: 4 Rep Puanı : 10 Rep Derecesi : Ettigi Tesekkür: 0 Aldigi Tesekkür: 3	--->: Bağışla özgürleş.... ewet çok doğruu bi konu ama bazı yaşanalar doğrultusunda bağışlanamıyoolar ama bağışlamakda bi büyüklüktür Share Share this post on Digg Del.icio.us Technorati Twitter

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)

Seçenekler	Arama
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder	Arama: Gelişmiş arama yap
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç