mehmet alperen'in metafiziksel hatıraları

**deli fişek** · 07-31-2011

İnsan tabiatı gereği meraklıdır. Özellikle metafizik âlem hemen her insanın merak ettiği bir alandır. Rüyalar, duru görüler, astral seyahatler, cinler, hurdamlar, goncolozlar, ifritler, şeytan, karabasan ve periler, insanların her zaman ilgisini çekmiştir. Aslında bu saydıklarımdan özellikle cinlerin ilgisinde insanlar çekmektedir. Onlarda bizim onları merak ettiğimiz kadar bizi tanımaya çalışan Allah'ın kullarıdır. Ama Şeytan için bunu söylemem. Çünkü o insanları çok iyi tanır. Çok kıskanır ve daima kendi çizgisine çekmeye çalışır.

Biz dedik ki;
Metafizik âlemin kapılarını zorlamayınız. Unutmayınızki zorlayan herkes bu kapıyı er geç açacaktır ve içine girmek istemese bile bu açılan kapıdan esen rüzgâr o kişiyi etkisi altına alacaktır. O kapıdan girmek önceleri çok zevkli gibi görünse de, bu âlemde aradığınız adresi bulmak kolay değildir. Burada yaşadıklarınızdan sonra çıkmak için çırpınacaksınız. Ancak heyhat, artık çok geçtir. Girdiğiniz kapı artık yoktur orada. Bundan sonra günlük hayatınız ile metafizik âlem arasında mekik dokur durursunuz. Zihin âleminiz ne bu dünya ya kabullenir, ne de o âleme alışabilir. Kulak uğultuları, iç sesler, aşırı giden rüyalar, hatta gördüklerinizin gerçek mi rüya mı olduğunu bir türlü çözemediğiniz zamanlar yaşarsınız. Her sabah kalkıp nafakanızı temin etmek için gittiğiniz işinizi kaybedebilir, memuriyet hayatınızın sonunu getirebilirsiniz. Ne yaşadığınız gerçek hayat sizin için gerçektir, ne yaşadığınız metafizik olaylar sizin için hayaldir. Gerçek ve hayal, rüya ile hakikat birbirine karışır. Eşiniz çocuklarınız arkadaşlarınız kısaca, hayatı birlikte paylaştığınız yakın çevrenizde etkilenir bundan.

Yaşadıklarım;
1977 yer Kıbrıs Magosa Derinya bölgesi. Burada Askerim. Rum sınırına sıfır noktada nöbet tutuyorum. Gece saat 00,1, 00 sıraları. Ay dolunay. Aşırı bir yorgunluk ve ağırlık var üzerimde. O gün gündüz çok sıcaktı. Belki de gecenin serinliği ile vücut kimyam bozulmuştu. Bilemiyorum. Dolunayın parlak aydınlığında her yer gündüz gibi görülüyordu. İki arkadaş nöbetçiyiz. Diğer arkadaşım makinalı tüfek başında, Rum tarafını dinleme yapıyor. Ben de geride onu koruyorum. Aşırı yorgunluk üzerine arkadaşıma dedim ki; " Ben şu kum torbalarının dibine on dakika uzanayım, halsizim " dedim. O da " Tamam" dedi. Tüfeğimi kucağıma aldım uzandım. Uzandığım yerden sadece gökyüzü görülür. Çevreden gelenleri görmem mümkün değildir. Çünkü etrafımda bir buçuk metre yüksekliğinde kum torbaları vardır. Ne kadar uzandım bilmiyorum. Ama uyumadım. Sadece gözlerim kapalı olarak gecenin serinliğini dinliyorum. Vücudumda tatlı bir yorgunluk ve uyuşukluk var. Tam o sırada, bizim bölgeden yaklaşık olarak iki yüz metre kadar uzaktan iki kişinin geldiğini gördüm. Gözlerimi açtım başımı o tarafa çevirdim ama yattığım yerden o gelenleri görmem mümkün değil. Ayağa kalkıp kum torbalarının üzerinden bakmam gerek. Tabii hemen kalktım ve baktım. Gerçekten de az önce gördüğüm yerde iki kişi mevziiye doğru geliyor. Bunlar bizim devriyeler. Hem de yatarken gördüğüm yerdeler. Şaşkındım tabi. O dönemde ne duru görü, ne metafizik alanı ile ilgili ne bilgim vardı ne de ilgim vardı.

Yıl 1983 Elbistan
Kömür işletmelerinde çalışıyorum. Burada kiraladığım eski tip bir evde kalıyorum. İhtilal ile birlikte aşırı derecede kitap okuyorum ve metafizik âlemle ilgili araştırmalar yapıyorum. Daha önce yaşadığım sayısız olaylar sanki bu dönemde önüme sıralanmaya başlıyor. Rüyalar, sesler, kulak uğultular, karabasanlar hafakanlar, her gün sabahlara kadar yaşadığım sıradan haller olmaya başladı. "Ruhların parmakları "isimli kitabıma yeni başladım. Çocukluğumdan beri beni al basar. İlgim buradan başladı. Seksen önce siyasi faaliyetlerden dolayı olmalı ilgilenmemiştim bunlarla. Elbistan’da yalnız yaşamaya başlayınca bu hallerin çoğalması beni araştırmaya sevk etti. Zihin âlemim çok yoğun şekilde faal. Uzun süren daktilo tıkırtılarını kapattım. Vakit gece yarısını geçmişti. Sırt üstü yatağa uzandım. Sigara yaktım. Gözlerimi kapattım dinlenmeye başladım. Sigarayı yatağımın hemen yanındaki masada bulunan kül tablasına bıraktım. Arada uzanıp alıyorum içiyorum. O sırada göz kapaklarımın altında oval bir ışık belirdi. Bu ışık daha sonra pencereye dönüştü. Sanki o pencereden başka bir âlemi görüyordum. Kendimi yokladım uyanıktım. Ancak o kadar zevkli ki. Gözlerimi açmamaya için çalışıyordum. Ancak sanki bir güç gözlerimi açmaya zorluyordu beni. Tam bu arada o pencereden bir kişinin bana baktığını gördüm. Canlı, gözlerin bana dikmiş bakan bir adam. İnce uzun yüzlü, farklı bir adam. Burun sivri ve garip görülüyordu. Adam kısa bir an bana baktı ve dişlerini göstererek gülümsedi. Dişleri o kadar çirkin di ki bir refleks ile gözlerimi açtım kalktım oturdum. Adamı düşündüm. Ama o sırada odamın içerisinde sanki birileri vardı. Vücudumdaki tüm tüyler ürperti içindeydi. Korkmuyordum aslında. Ancak bu durum korku i,le alakası olmayan bir durumdu. Kalktım ve ışığı aktım. Ancak odamın içerisinde hissettiğim ve nefeslerini duyduğum varlıkların halen orda olduklarından emindim.
Bu yazdıklarım ve yaşadıklarımın çok daha fazlasını, 55 yıllık ömrümde sayısız şekilde ve farklı olarak yaşadım. Halende yaşamaya devam ediyorum. Reel hayat ile hayal dünyam arasında bir türlü dengeyi kuramıyorum. Bu durumu " ve tanrı intihar etti " ile " Ruhların parmakları " isimli kitaplarımda yazdım.

Birkaç örnek ile yazımı bitiriyorum ;
Yıl 2002 – 2003, süreci duru görüde deniz, gemiler, görürdüm. İstanbul'u görüyordum. Küçük bir kız çocuğu görüyordum. 2004 yılının ilk aylarında hiç planda yok iken ani bir kararla İstanbul' a geldim. 2004, 2005 ve 2008’e kadar İstanbul da yalnız yaşadığım evde sürekli olarak hiç tanımadığım yerleri hem rüyalarımda hem de duru görü hallerinde görüyordum. Aynı zamanda küçük kız çocuğunu görmeye devam ediyordum. Yaşım elli olmuştu. Eşim ve çocuklarım Kahramanmaraş tay dı. Ne yeniden evlenmek düşüncem ne de kız çocuğum vardı. Anlam veremedim. Çünkü Bu yıllarda yaşadığım duru görü hallerinde gördüğüm ev tipleri, sokaklar yabancı idi. Bildiğim yerler değildi. 2008 yılında Almanya da yaşayan Alman vatandaşı bir hanımla tanıştık. İki oğlu vardı. Evlenmeye karar verdik. Amacı İstanbul’a yerleşmekti. Bu amaçla yayın evi açtık. Ve evlendik. Ancak onun Türkiye’ye gelmesi oğullarının okulu sorun olduğu için mümkün olmadı. Almanya' ya döndü. Gel git yapmaya başladı. Bu arada hamile idi ve doğum yaklaşmıştı. Bu durumda ben mecburen Almanya ya gittim. O zaman hayretle gördüğüm ilk şey caddeler sokaklar ve ev tipleri duru görü hallerinde gördüğüm yerlerdi. Bu arada bir de kız çocuğum oldu.

Bir çok insan bu benim yaşadıklarımın benzerini yaşamıştır. Bunların dışında dünyanın birçok yerinde yaşanan olaylarla ilgili olarak yaşadığımız haller, burada anlatsak bile inandırıcı gelmeyebilir. İnsanların suizannına sebep olmamak için daha fazla yazmak doğru olmayacağı kanatindeyim. Muhsin Yazıcıoğlu rahmetlinin helikopter kazası ile ilgili, haberin yayıldığı ilk iki saat içinde bu günlerde daha yeni tartışılan olayları ben yazmıştım. Kazadan iki saat sonra yazdıklarımın hepside günler sonra Meclis Araştırma komisyonu tarafından tek tek ortaya çıkarılıyor. Gazze’ye yardım götüren Mavi Marmara gemisinde, saldırı öncesi ve sonrası yaşanan, ancak orda olanların bile anlamadığı, sadece hissettikleri olayları ilerdeki günlerde sizlerle paylaşabilirim. Ama dediğim gibi inanmak istemeyenler için sözümüz yoktur. Sadece düşünmek gerek suizan dan ALLAH’A SIĞINMAK GEREK.

Konu Bilgileri
	Konu Başlığı mehmet alperen'in metafiziksel hatıraları	Konudaki Cevap Sayısı 0
	Şuan Bu Konuyu Görüntüleyenler	Görüntülenme Sayısı 107

07-31-2011	#1
deli fişek Aktif Üye Üyelik tarihi: May 2010 Mesajlar: 455 Tecrübe Puanı: 7 Rep Puanı : 30 Rep Derecesi : Ettigi Tesekkür: 271 Aldigi Tesekkür: 249	mehmet alperen'in metafiziksel hatıraları İnsan tabiatı gereği meraklıdır. Özellikle metafizik âlem hemen her insanın merak ettiği bir alandır. Rüyalar, duru görüler, astral seyahatler, cinler, hurdamlar, goncolozlar, ifritler, şeytan, karabasan ve periler, insanların her zaman ilgisini çekmiştir. Aslında bu saydıklarımdan özellikle cinlerin ilgisinde insanlar çekmektedir. Onlarda bizim onları merak ettiğimiz kadar bizi tanımaya çalışan Allah'ın kullarıdır. Ama Şeytan için bunu söylemem. Çünkü o insanları çok iyi tanır. Çok kıskanır ve daima kendi çizgisine çekmeye çalışır. Biz dedik ki; Metafizik âlemin kapılarını zorlamayınız. Unutmayınızki zorlayan herkes bu kapıyı er geç açacaktır ve içine girmek istemese bile bu açılan kapıdan esen rüzgâr o kişiyi etkisi altına alacaktır. O kapıdan girmek önceleri çok zevkli gibi görünse de, bu âlemde aradığınız adresi bulmak kolay değildir. Burada yaşadıklarınızdan sonra çıkmak için çırpınacaksınız. Ancak heyhat, artık çok geçtir. Girdiğiniz kapı artık yoktur orada. Bundan sonra günlük hayatınız ile metafizik âlem arasında mekik dokur durursunuz. Zihin âleminiz ne bu dünya ya kabullenir, ne de o âleme alışabilir. Kulak uğultuları, iç sesler, aşırı giden rüyalar, hatta gördüklerinizin gerçek mi rüya mı olduğunu bir türlü çözemediğiniz zamanlar yaşarsınız. Her sabah kalkıp nafakanızı temin etmek için gittiğiniz işinizi kaybedebilir, memuriyet hayatınızın sonunu getirebilirsiniz. Ne yaşadığınız gerçek hayat sizin için gerçektir, ne yaşadığınız metafizik olaylar sizin için hayaldir. Gerçek ve hayal, rüya ile hakikat birbirine karışır. Eşiniz çocuklarınız arkadaşlarınız kısaca, hayatı birlikte paylaştığınız yakın çevrenizde etkilenir bundan. Yaşadıklarım; 1977 yer Kıbrıs Magosa Derinya bölgesi. Burada Askerim. Rum sınırına sıfır noktada nöbet tutuyorum. Gece saat 00,1, 00 sıraları. Ay dolunay. Aşırı bir yorgunluk ve ağırlık var üzerimde. O gün gündüz çok sıcaktı. Belki de gecenin serinliği ile vücut kimyam bozulmuştu. Bilemiyorum. Dolunayın parlak aydınlığında her yer gündüz gibi görülüyordu. İki arkadaş nöbetçiyiz. Diğer arkadaşım makinalı tüfek başında, Rum tarafını dinleme yapıyor. Ben de geride onu koruyorum. Aşırı yorgunluk üzerine arkadaşıma dedim ki; " Ben şu kum torbalarının dibine on dakika uzanayım, halsizim " dedim. O da " Tamam" dedi. Tüfeğimi kucağıma aldım uzandım. Uzandığım yerden sadece gökyüzü görülür. Çevreden gelenleri görmem mümkün değildir. Çünkü etrafımda bir buçuk metre yüksekliğinde kum torbaları vardır. Ne kadar uzandım bilmiyorum. Ama uyumadım. Sadece gözlerim kapalı olarak gecenin serinliğini dinliyorum. Vücudumda tatlı bir yorgunluk ve uyuşukluk var. Tam o sırada, bizim bölgeden yaklaşık olarak iki yüz metre kadar uzaktan iki kişinin geldiğini gördüm. Gözlerimi açtım başımı o tarafa çevirdim ama yattığım yerden o gelenleri görmem mümkün değil. Ayağa kalkıp kum torbalarının üzerinden bakmam gerek. Tabii hemen kalktım ve baktım. Gerçekten de az önce gördüğüm yerde iki kişi mevziiye doğru geliyor. Bunlar bizim devriyeler. Hem de yatarken gördüğüm yerdeler. Şaşkındım tabi. O dönemde ne duru görü, ne metafizik alanı ile ilgili ne bilgim vardı ne de ilgim vardı. Yıl 1983 Elbistan Kömür işletmelerinde çalışıyorum. Burada kiraladığım eski tip bir evde kalıyorum. İhtilal ile birlikte aşırı derecede kitap okuyorum ve metafizik âlemle ilgili araştırmalar yapıyorum. Daha önce yaşadığım sayısız olaylar sanki bu dönemde önüme sıralanmaya başlıyor. Rüyalar, sesler, kulak uğultular, karabasanlar hafakanlar, her gün sabahlara kadar yaşadığım sıradan haller olmaya başladı. "Ruhların parmakları "isimli kitabıma yeni başladım. Çocukluğumdan beri beni al basar. İlgim buradan başladı. Seksen önce siyasi faaliyetlerden dolayı olmalı ilgilenmemiştim bunlarla. Elbistan’da yalnız yaşamaya başlayınca bu hallerin çoğalması beni araştırmaya sevk etti. Zihin âlemim çok yoğun şekilde faal. Uzun süren daktilo tıkırtılarını kapattım. Vakit gece yarısını geçmişti. Sırt üstü yatağa uzandım. Sigara yaktım. Gözlerimi kapattım dinlenmeye başladım. Sigarayı yatağımın hemen yanındaki masada bulunan kül tablasına bıraktım. Arada uzanıp alıyorum içiyorum. O sırada göz kapaklarımın altında oval bir ışık belirdi. Bu ışık daha sonra pencereye dönüştü. Sanki o pencereden başka bir âlemi görüyordum. Kendimi yokladım uyanıktım. Ancak o kadar zevkli ki. Gözlerimi açmamaya için çalışıyordum. Ancak sanki bir güç gözlerimi açmaya zorluyordu beni. Tam bu arada o pencereden bir kişinin bana baktığını gördüm. Canlı, gözlerin bana dikmiş bakan bir adam. İnce uzun yüzlü, farklı bir adam. Burun sivri ve garip görülüyordu. Adam kısa bir an bana baktı ve dişlerini göstererek gülümsedi. Dişleri o kadar çirkin di ki bir refleks ile gözlerimi açtım kalktım oturdum. Adamı düşündüm. Ama o sırada odamın içerisinde sanki birileri vardı. Vücudumdaki tüm tüyler ürperti içindeydi. Korkmuyordum aslında. Ancak bu durum korku i,le alakası olmayan bir durumdu. Kalktım ve ışığı aktım. Ancak odamın içerisinde hissettiğim ve nefeslerini duyduğum varlıkların halen orda olduklarından emindim. Bu yazdıklarım ve yaşadıklarımın çok daha fazlasını, 55 yıllık ömrümde sayısız şekilde ve farklı olarak yaşadım. Halende yaşamaya devam ediyorum. Reel hayat ile hayal dünyam arasında bir türlü dengeyi kuramıyorum. Bu durumu " ve tanrı intihar etti " ile " Ruhların parmakları " isimli kitaplarımda yazdım. Birkaç örnek ile yazımı bitiriyorum ; Yıl 2002 – 2003, süreci duru görüde deniz, gemiler, görürdüm. İstanbul'u görüyordum. Küçük bir kız çocuğu görüyordum. 2004 yılının ilk aylarında hiç planda yok iken ani bir kararla İstanbul' a geldim. 2004, 2005 ve 2008’e kadar İstanbul da yalnız yaşadığım evde sürekli olarak hiç tanımadığım yerleri hem rüyalarımda hem de duru görü hallerinde görüyordum. Aynı zamanda küçük kız çocuğunu görmeye devam ediyordum. Yaşım elli olmuştu. Eşim ve çocuklarım Kahramanmaraş tay dı. Ne yeniden evlenmek düşüncem ne de kız çocuğum vardı. Anlam veremedim. Çünkü Bu yıllarda yaşadığım duru görü hallerinde gördüğüm ev tipleri, sokaklar yabancı idi. Bildiğim yerler değildi. 2008 yılında Almanya da yaşayan Alman vatandaşı bir hanımla tanıştık. İki oğlu vardı. Evlenmeye karar verdik. Amacı İstanbul’a yerleşmekti. Bu amaçla yayın evi açtık. Ve evlendik. Ancak onun Türkiye’ye gelmesi oğullarının okulu sorun olduğu için mümkün olmadı. Almanya' ya döndü. Gel git yapmaya başladı. Bu arada hamile idi ve doğum yaklaşmıştı. Bu durumda ben mecburen Almanya ya gittim. O zaman hayretle gördüğüm ilk şey caddeler sokaklar ve ev tipleri duru görü hallerinde gördüğüm yerlerdi. Bu arada bir de kız çocuğum oldu. Bir çok insan bu benim yaşadıklarımın benzerini yaşamıştır. Bunların dışında dünyanın birçok yerinde yaşanan olaylarla ilgili olarak yaşadığımız haller, burada anlatsak bile inandırıcı gelmeyebilir. İnsanların suizannına sebep olmamak için daha fazla yazmak doğru olmayacağı kanatindeyim. Muhsin Yazıcıoğlu rahmetlinin helikopter kazası ile ilgili, haberin yayıldığı ilk iki saat içinde bu günlerde daha yeni tartışılan olayları ben yazmıştım. Kazadan iki saat sonra yazdıklarımın hepside günler sonra Meclis Araştırma komisyonu tarafından tek tek ortaya çıkarılıyor. Gazze’ye yardım götüren Mavi Marmara gemisinde, saldırı öncesi ve sonrası yaşanan, ancak orda olanların bile anlamadığı, sadece hissettikleri olayları ilerdeki günlerde sizlerle paylaşabilirim. Ama dediğim gibi inanmak istemeyenler için sözümüz yoktur. Sadece düşünmek gerek suizan dan ALLAH’A SIĞINMAK GEREK. Share Share this post on Digg Del.icio.us Technorati Twitter

Seçenekler	Arama
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder	Arama: Gelişmiş arama yap
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)